Ο μοναδικός “δικός μου” άνθρωπος

Τον δικό μου “ωραίο άνθρωπο” τον συνάντησα ένα κρύο απομεσήμερο μες στην καρδιά του χειμώνα. Φοβισμένο, αμήχανο, καθισμένο σε αυτή την τόσο γνώριμη νευρική στάση· και με το διστακτικό εκείνο χαμόγελο που μάτωσα να τον πείσω πόσο του πάει. Με την ανασφάλεια αποτυπωμένη στα μάτια και την ελπίδα κρεμασμένη απ’