Ψυχολογία

Εξιδανίκευση

Ίσως να είναι η συνήθεια του ανθρώπου να εξιδανικεύει πρόσωπα και καταστάσεις. Να θαλασσοδέρνεται, να ναυαγεί, να γελιέται· και κάθε φορά που η ζωή τον πετά σε κάποια ξέρα, να πιστεύει πως τελικά έμαθε. Πως βγήκε πιο δυνατός. Πως τώρα πια, ξέρει. Γιατί εγώ, δεν ήξερα – ποτέ δεν έμαθα.

Δύσκολα χτίζεις, εύκολα γκρεμίζεις

Απόψε θέλω να βρεις τρόπο να σου επιβληθείς. Θέλω να βάλεις σε τάξη το θολωμένο σου μυαλό και να τελειώσεις μια για πάντα με το κακόγουστο αυτό αστείο. Όσο κι αν μοιάζει αδύνατο, πρέπει να κρατήσεις ισορροπίες. Να απαλλαγείς από πάθη και αδυναμίες και να αφήσεις τον καιρό να σε

Οι πληγωμένοι έρωτες

Τους πληγωμένους έρωτες να τους αγγίζεις με χέρια καθάρια. Τα συναισθήματα εκείνα που ξυπνούν σε θολωμένα ποτήρια, σε μάτια υγρά και άδειες αγκαλιές, κράτησέ τα στη σκέψη σου με τη λάμψη της τελευταίας τους πράξης. Χωρίς εμμονές, χωρίς αξιώσεις, χωρίς προσδοκίες. Χωρίς την προσπάθεια να τα προσαρμόσεις σε νέες τάξεις

Σώσε τις λέξεις σου!

Σώσε τις λέξεις σου. Μην αναλώνεσαι σε άσκοπες συζητήσεις και φλύαρες αγορεύσεις. Κάθε φορά που βλέπεις τα επιχειρήματά σου να πέφτουν με δύναμη στον τοίχο, γκρέμισε τον τοίχο αυτό και φύγε. Έχεις ιδέα πόσες τοξίνες εκκρίνονται και τι χημικές αντιδράσεις προκαλούνται μέσα σου κάθε φορά που παλεύεις να συνεχίσεις μια

Ένα παλιό ιδανικό

Ψάχνω απεγνωσμένα για έναν άνθρωπο από εκείνους τους παλιούς – τους δυνατούς. Εκείνους που νομίζεις πως υπάρχουν πια μόνο σε ταινίες ρετρό και παιδικά παραμύθια. Που έμαθαν να ζουν με την αυταπάρνηση χαραγμένη στα μάτια και τη στέρηση κρεμασμένη απ’ τα χείλη. Εκείνους, που είδαν ένα παλιό ιδανικό να ξεθωριάζει

Να φεύγεις

Να φεύγεις. Κάθε φορά που ο κλοιός στενεύει και τα περιθώρια εξαντλούνται να φεύγεις. Κάθε φορά που ξεμένεις από επιλογές· που τα κίνητρα εκλείπουν και οι δυνάμεις σου στερεύουν, να φεύγεις. Να διεκδικείς το χαμόγελο που σού πρέπει και τη σκέψη εκείνη που θα κάνει κάθε νέα χαραυγή να μοιάζει

Ξεκίνα, προλαβαίνεις!

Απόμακρος, βυθισμένος σε σκέψεις που δε σε οδήγησαν ποτέ πουθενά. Χαμένος σε μια καθημερινή προσπάθεια να ενσωματωθείς σε μια πραγματικότητα που από την αρχή είχες απορρίψει. Καταβεβλημένος από έναν διαρκή και άνισο αγώνα δρόμου με τον εαυτό σου, που αρνείται πεισματικά να εναρμονιστεί με μια άχρωμη και άοσμη τάξη πραγμάτων

Φύγε, όσο είναι καιρός!

Και τώρα που ο καιρός πέρασε και η μπόρα καταλάγιασε, ελάτε να πούμε δύο αλήθειες απαλλαγμένες από πάθη, ένταση και αρνητικά συναισθήματα. Πέρα και έξω από όσα είδαμε, ακούσαμε, νιώσαμε και τελικά τυπώσαμε σε ψυχές και συνειδήσεις, η κατακλείδα του συγκεκριμένου περιστατικού αφορά σε ένα φαινόμενο που όλο και πιο

Ευχή και κατάρα σου, εσύ!

Αγάπα τον εαυτό σου. Αποδέξου και αγκάλιασε όλα εκείνα τα μικρά και μεγάλα στοιχεία που συνθέτουν την προσωπικότητα και τη μοναδικότητά σου. Εξερεύνησε και εκτίμησε κάθε γνωστή και άγνωστη διάσταση της σπανιότητάς σου και πάψε να την πραγματεύεσαι με τον κάθε τοξικό. Τι ξέρουν όλοι αυτοί για εσένα, μου λες;

Χρειάζεται περισσότερο κουράγιο για να ζήσεις, παρά για να αυτοκτονήσεις!

  “Σε τελευταία ανάλυση, χρειάζεται περισσότερο κουράγιο για να ζήσεις παρά για να αυτοκτονήσεις”. Ένα απόφθεγμα του Γάλλου συγγραφέα Albert Camus (1913 – 1960), που συνδέοντας κανείς με την έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ.) κατά την οποία 1.000.000 άνθρωποι το χρόνο προβαίνουν σε αυτοκτονία, οδηγείται στο συμπέρασμα ότι η