Και τώρα που ξάπλωσες δίπλα της· τώρα που έγειρες στο προσκεφάλι της και μεθάς από τη μυρωδιά της, τώρα που σου ζεσταίνει το στήθος και σου παίρνει τον καημό, πες μου, θυμάσαι άλλη ανάσα να σε χαϊδεύει πιο γλυκά; Τώρα που τα πυρακτωμένα σας κορμιά έσμιξαν· τώρα που συντονίστηκες στο
Γι’ αυτό αγάπη μου, ό,τι χαρές μας κρύβει η ζωή, να μη μου τις στερήσεις. Άλλο μακριά μην τις κρατάς, μην τις καθυστερήσεις. Μέσα σε τούτο τον παραλογισμό του άγνωστου, στη ματαιότητα και την άγρια ομορφιά της στιγμής που ακυρώνει κάθε έννοια λογικής και σιγουριάς· που διαγράφει δεδομένα και απαλείφει
Γιατί για άλλη μια φορά άνοιξα χαράματα τα βαριά μου μάτια και όλα μου τα προβλήματα ήταν ακόμη εκεί, εσύ έλειπες μονάχα. Για άλλη μια φορά στη μεριά σου στο κρεβάτι υπήρχαν άδεια μπουκάλια, πεταμένα αποτσίγαρα και η μυρωδιά σου να πλανάται στον χώρο. Γιατί για άλλη μια φορά στις
Θέλεις να σου πω τι είναι αγάπη, μάτια μου; Αγάπη είναι τα φιμωμένα λόγια τη στιγμή του αποχωρισμού. Το “να προσέχεις” εκείνο καθώς η φιγούρα σου μίκραινε κι έσβηνε μπροστά μου. Αγάπη είναι τα βράδια που με βρήκαν σφιχταγκαλιασμένο υστερικά με το άδειο μου μαξιλάρι. Τα ματωμένα εκείνα λόγια που
Πρόσφατα σχόλια